به گزارش مجله خبری نگار، امام حسین در بیانات خود فهماند که برای دنیای اسلام در چنین شرایطی، مبارزه با اصل قدرت طاغوتی و اقدام برای نجات انسانها از سلطه شیطانی و اهریمنی این قدرت، واجبترین کارهاست. بدیهی است که اگر در مدینه میماند و احکام الهی را در میان مردم تبلیغ و معارف اهل بیت را بیان میکرد، عدهای را پرورش میداد.
اما وقتی برای انجام کاری به سمت عراق حرکت میکرد، از همه این کارها باز میماند: نماز مردم را نمیتوانست به آنها تعلیم دهد؛ احادیث پیامبر را نمیتوانست به مردم بگوید؛ حوزه درس و بیان معارف او تعطیل میشد و از کمک به ایتام و مستمندان میماند. اما همه این وظایف را، فدای وظیفه مهمتر کرد.
آن تکلیف چیست؟ همانطور که فرمود، مبارزه با دستگاهی که منشأ فساد بود: «اُریدُ اَن اَمُرَ بالْمَعْروف وَاَنْهی عَنِ الْمُنْکَر وَ اَسیرَ بِسیرة جَدّی»
در خطبه دیگری فرمود: ایهاالناس! اِنَّ رَسولاللَّه قال مَن رَأى سُلطانا جائِرا مُستَحِلّا لِحُرَم اللَّهِ ناکِثاً لِعَهدِ اللَّهِ مُخالِفاً لِسُنَّةِ رَسولِ اللَّهِ یَعمَلُ فی عِبادِ اللَّهِ بِالإِثمِ وَالعُدوانِ فَلَم یُغَیِّر عَلَیه بِفِعلٍ ولا قَول کانَ حَقاً عَلَى اللَّهِ أن یُدخِلَهُ مُدخَلَهُای مردم، رسولالله فرمود: هر کس سلطان ستمگری را ببیند که حرام خدا را حلال میکند و پیمان الهی را میشکند و * رسولالله مخالفت میکند و در میان بندگان خدا به گناه و تجاوز عمل میکند ولی با عمل یا گفتارش در صدد تغییر اوضاع برنیاید، سزاوار است که خداوند او را به جایی که سلطان ستمگر را داخل میکند ببرد.
در حقیقت، امام حسین قیام کرد تا آن واجب بزرگی را که عبارت از تجدید بنای نظام و جامعه اسلامی، یا قیام در مقابل انحرافات بزرگ در جامعه اسلامی است، انجام دهد. این از طریق قیام و از طریق امر به معروف و نهی از منکر است؛ بلکه خودش یک مصداق بزرگِ امر به معروف و نهی از منکر است.
البته این کار، گاهی به نتیجه حکومت میرسد؛ امام حسین برای این آماده بود. گاهی هم به نتیجه شهادت میرسد؛ که برای این هم آماده بود.
منابع: بیانات مقام معظم رهبری سال ۷۱ و۷۴.